7. mar, 2017

Hann vildi ikki

Men annar av illgerðarmonnunum, sum hongdir vóru, spottaði hann... (Luk. 23, 39)

Á so ymiskan hátt endaðu dagarnir hjá hesum báðum illgerðarmonnum, teir, sum høvdu liva lívi á sama hátt, her í heiminum. Við deyðans portur skuldi vegur teirra skiljast, tann eini fór til æviga glatan, hin fór heim í sæluna í himli. Møguleikin fyri at blíva frelstur var eisini tilstaðar hjá hinum illgerðarmanninum heilt til deyðans portur, hann kundi blivið tann triði í tí fylginum, sum við fagnaði fór inni til sælu og gleði í himlinum, men hann lat høvi fara frá sær, hann vildi ikki.

Møguleikin kom ongantíð aftur. So nær, og tó, so langt burtur, og endin glatan. Deyðin var honum beint fyri eygunum, og hóast tað, so herdi hjarta sítt. Frelsarin hekk við hansara síðu, og hóast tað, so var hann ófrelstur. Bønirnar hjá vinmanninum um fevndu  hann, og hóast tað, so var hann óvikandi.

Hann svøltaði í hel, og hevði lívsins breyð líka við síðuna av sær. Hansara sál hungraði til deyða á tromini til sáttargerðar kelduna. Sál hansara fór við ferð framvið himmalsins portur inn í deyðan æviga favn.

So stór ein frelsa – so ræðuligur deyði – ein so fullkomin sáttargerð – so markleysur kærleiki – so opin ein favnur.

Og hóast tað, glataður.

O, Harri, frels og varðveit meg!