Orð í 2018

19. maj, 2019

Hann fyrigav okkum øll misbrot okkara og útstrikaði skuldarbrævið móti okkum, sum við boðum sínum gekk okkum ímóti; Hann tók tað burt við at negla tað á krossin. (Kol. 2, 13 - 14)

Gud er heilagur. Alt, ið kemur í nánd av Gudi, má tí verða heilagt.

So blívi eg á ongum sinnið frelst(ur), so komi eg á ongum sinnið til Himmals, tí eg eri ein syndari hugsar  tú. Tað er satt, at tú ert ein syndari. Lógbrótari av Guds boðum, illkennan av hansara heilagleika og tilbiðjan av tær sjálvum, hevur gjørt teg til ein syndara undir Guds vreiði og rættvísis dómi. Tað ákærandi skuldarbrævið er stórt.

Men Gud er eisini kærleiki, og hesin kærleiki hansara dreiv hann til, at senda elskaða son sín Jesus í heimin. Jesus strikaði tað ákærandi skuldarbrævið, hann tók tað burtur við at negla tað á krosstræið.

Longu í Gt., bleiv tað givið lyfti um um hetta gjøgnum Jesaja profet: “Sum toku havi Eg latið misgerðir tínar hvørva og sum skýggj syndir tínar - vend við til Mín, tí Eg havi frelst teg!” (Jes. 44, 22)

Tað eru menniskju, ið ikki kunnu dømast eftir lógini í samfelagnum, sjálvt um tey hava broti lógina av ringasta slag. Hvør er tað? Jú, tað eru tey, sum á einum fer hava bøtt fyri eitt misbrot. Tey kunnu ikki straffast enn einaferð fyri sama misbrot.

Jesus hevur einaferð fyri øll neglt tað ákærandi skuldarbrævið, allar tínar syndir, til krossin. Harvið er straffin fyri tínar syndir lagdar í oyði.

Tað er fatanin av hesum, ið fær Paulus til at skriva sum hann gerð: “Tí eg eri við lógini deyður frá lógini, fyri at eg skal liva fyri Gud. Eg eri krossfestur við Kristusi, og nú er tað ikki longur eg, sum livi; nei, Kristus livir í mær, og lívið, sum eg nú livi í holdinum, livi eg í trúnni á Son Guds, sum elskaði meg og gav Seg sjálvan fyri meg.” (Gal. 2, 19 – 20)

Tá sær Gud teg “í Kristusi” krossfestan, deyður og straffaður fyri alla tína synd. Tað er tann djúpasti loyndardómur í hesum undurfulla, at vera fríður og frelstur og liva lív sítt undir Guds veingjabreiði.

Komi tí, sálir, ja, syndarar armir! Dupult fæst her fyri brek fyri brest; sár kunnu grøðast, og stillast kann harmur, leinkja likam kann her verða leyst! MS. 383, 5)

14. maj, 2019

Men Pætur fylgdi Honum langt aftaná líka til garð høvuðsprestsins; og hann fór inn og setti seg hjá tænarunum fyri at síggja, hvat endin mundi fara at verða. (Matt. 26, 58)

Tað má hava skaka Pætur, tá hann sáð, hvat, ið hendi við Jesusi. Hann hevði lova Jesusi, at sjálvt um allir hinir fóru frá honum, so vildi hann ikki svíkja hann. Stutta løtu frammanundan hevði hann sæð, tá vaktarmenninir vóru farnir avstað við Jesusi. Tann roynd, ið var gjørd at steðga hesum, var steðga av Jesusi sjálvum.

Nú var Jesus til avhoyringar. Pætur fylgdi aftaná í fjarstøðu. Á hvønn hátt mundi endin á hesum fara at vera? Pætur visti tað ikki hetta kvøldið. Meðan hann enn er har í garðinum, er tað ein, ið sigur við hann: "Eisini tú vart við Jesusi úr Galilea!" Pætur avvísir tað blankt. Aftur møtir Pætur pástandinum um, at hann kennir Jesus. Og aftur avnoktar hann tað, og slær fast við einum eiði. Tá tað blívur spurt á triðja sinnið í samrøðuni, tá bannar og svør Pætur um, at hann ikki kennir Jesus.

Tá gelur hanin. Og Jesus vendir sær á, og hyggur uppá Pætur. Tá kemur tað Pætur til hugs, tað, sum Jesus hevði sagt við hann, og nú var tað hent, og hann ferð útum og grætur sáran.

Pætur lærdi nakað um seg sjálvan, av hesi hending. Hann mátti ásanna, at hann var ein syndari, sum hevði sett alt sítt álit á seg sjálvan. Og hann mátti sannað, at tað endaði galið. Hann sannaði eisini tað, at Jesus var alvitandi. Pætur græt og angurin var tungur at bera inntil, uppgerðin við Jesus kom. Jesus, sum kendi Pætur so gott, held áfram við síni gongd móti krossinum, har hann eisini kom til, at gjalda fyri syndirnar hjá Pætur. Jesus bleiv frelsarin hjá Pætur. Í dag er hann møguleikin hjá okkum og vón, og okkara frelsa.

Er Jesus eisini tín frelsari?

 

Er Jesus nær, tá eg havi mist tað, á foldum mær dýrast var? Er hann tá ein borg í tí djúpu sorg, elskar hann meg tá, er hann nær?

 

 

13. maj, 2019

Verða tit ill, so syndið ikki, latið ikki sólina seta yvir vreiði tykkara - og gevið ikki Djevulinum rúm! (Ef. 4, 26 – 27)

Tað er ikki fyrst og fremst samkomuhúsi ella kirkjan, at okkara kristna trúgv skal standa sína roynd, men í dagligdegnum. Tað NT er fult av áminningum, sum júst umtalar hetta evni. Eitt veruligt og verdugt lív í dagligdegnum.

Orði, ið vit byrjaðu við. “Latið ikki sólina seta yvir vreiði tykkara”. Tað er heilt einkult: “Legg teg ikki at sova í nátt uttan at tú hevur gjørt synd tína upp”.

Goymir tú vreiði um nakað, so játta tað yvirfyri Gudi – og fá tosa við viðkomandi, um tað er neyðugt.

Tíanverri trívist hatur og fíggindskapur eisini í Guds samkomu. Men so eigur ikki at vera. Syndin eigur at vera gjørd upp, so hon kann verða fyrigivin og gloymd. Annar, so kemur man inn í ein óndan sirkul, har tey særandi orðini og fíggindskapurin bara vaksa, og til seinast grør vreiðin og  beiskleikin fastur í okkum – vit gera pláss fyri Djevlinum og ikki fyri Anda Guds.

Fær syndin loyvi til, at trívast, so oyðileggur hon viðurskiftini millum menniskju – og viðurskiftini við Gud. Tí liggur tað ein djúpa viðurkenning av maktini í syndini, í tí ítøkiligu áminning um ikki at lata sólina seta yvir syndina.

Ikki minst í hjúnalagnum má hendan áminningin verða ein grundregla. Legg teg ikki til hvíldar, um tú ert óður ella hatskur inná tín hjúnafelaga – ella um tú skilda honum ella henni eina umbering.

Tá Heilagi Andi sannførir teg um synd, so er tað tí, at hann skal játtast. Ynskja vit heldur, at umgangast uppgerð og lata tey syndigu viðurskifti nørast, so treingja vit til hjálp frá Heilagum Anda, og tað kann enda við, at vit sløkkja Andan í lívið okkara – og okkara trúarlív køvdist.

Fá gjørt upp við syndina áðrenn hon ger enda á tær, tí far hon loyvi til at nørast, so far hon yvirtakið. 

11. maj, 2019

Hann skal dýrmeta Meg, tí Hann skal taka av Mínum og kunngera tykkum. (Jóhs. 16, 14)

Vit kenna øll menniskju, sum uttan íhald tosa um seg sjálvan. Og um so er, at tey tala um eitt hvørt annað, so er tað mangan, at tala ónt um onnur menniskju. Menniskju vilja helst verða í sentrum.

Men Andi Guds, Heilagi Andi, tá er tað annarleiðis. Hann ynskir, at vera í sentrum. Hansara størsta uppgáva er tí, at dýrmeta Jesus. Tað vil so siga, at hava Jesus í miðjuni. At seta beina kós móti honum, so at menniskju kunnu síggja, hvør hann er, og hvat hann hevur gjørt fyri okkum.

Mangan kann tað vera ringt at meta um, um tað er Guda Andi, ið arbeiðir, tá tað er ófriður í lívinum hjá einum menniskja ella í eini samkomu. Men tað er eitt sikkur sermerki. Har, ið menniskju vera glað um Jesus, og har hann blívur ómissandi, har er tað Guds Andi, ið virkar.

Tað amboð, sum Andin virkar ígjøgnum, er Guds orð – Bíblian. “Hann skal taka av Mínum og kunngera tykkum.”, segði Jesus. Guds Andi eri ikki í stríð móti Guds Orði, tí Gud er ikki í stríð við seg sjálvan.

Tá, ið vit læra og hoyra Guds orð, tá geva vit Guds Anda tað amboð, sum hann kann arbeiða við. Um vit ynskja, at vera undir Heilaga Andans leiðslu, so mugu vit níta Guds orð.

Tá vit so óvæntað síggja ein annan týdning av einum bíbliuørindi, sum vit annars kendu líti ella einki til, ella tá vit koma til, at fáa hjálp av einum orði úr Bíbliuni, tá er tað Andi Guds, ið arbeiðir.

Einki menniskja fatar av sær sjálvum Guds orð, men tá Andin brúkar tað, tá skapar tað trúgv og gleði í hjartanum. Harvið blívur Jesus dýrmettur og kemur í sentrum.

Og tað er júst tað, ið Andin ynskir við okkum.

8. maj, 2019

Eingin ólíklig tala komi tykkum av munni, nei, slík, sum góð er til uppbygging, sum nú tørvar, so tey, sum hoyra, kunnu fáa náði við henni! (Ef. 4, 29)

Orð kunnu verða  bakteria. Orð við gift í, kunnu føra sjúku við sær. Sum tá vit spilla onnur út – á arbeiðsplássinum, við køksborði ella tá ein drekkamunnur er aftaná eitt gott møti, har Andi Guds hevði vald á okkum. Ella tá okkara hýrur blívur óndur, so vit hanga onnur út.

Tað sýnist so óskaðiligt. Men okkara orð eru á mangan hátt ringt fyri umhvørvið. Vit ávirka umhvørvi. Og vánalig orð  styrkja bakteriuna, so umhvørvi verður ósunt. Um enn vit so meina, at orð okkara eru meinings fult ella ei.

Men orð okkara kunnu eisini verða fruktagóð. Uppbyggjandi sigur Paulus. At tala uppbyggjandi hevur ikki bara við sær, at vit ganga runt og vísa til Bíbliuna tá høvi býðst okkum. Ella tala gott um andalig ting.

Uppbyggjandi tala eru orð, ið eru til hjálpar. Orð, sum lyfta tann, ið lurtar eftir teimum. Bæði menniskjaligt og andaligt. Slíkum orðum skulu vit fylla lív okkara við.

Men hvar fáa vit orðini frá? Ja, tað eiga vit fyrst, at fylla okkara hjarta við, sum byggir upp. Eins og vit hava fingið vælsignandi orð, áður enn vit kunnu blíva til vælsignilsi. Og slík orð kunnu vit bert hoyra hjá Jesusi. Orð um Jesu deyða, orð um uppreisnina, orð um Guds nærveru við Anda sínum, orð um eitt heilagt lív inni fyri Guds ásjón.

Fyrst tá vit hava lurta  við yvri eftir tí, ið vit hava hoyrt, tá fáa vit nakað gott, at bera víðari.