Orð í 2018

25. apr, 2019

Hann fann hann í oyðilandi, har óbygt var, har dýrini í oyðimørkini ýldu; Hann gjørdist vernd hansara, Hann vakti yvir honum, Hann varðveitti hann sum eygnastein Sín. (5. Mós. 32, 10)

Á henda hátt prísar Móses Gudi fyri allar vælgerðir hans móti Ísrael. Gud er við frá byrjan til endan. Hann byrjar sín frelsu gerning langt afturi í tíðini, myndar sítt fólk við síni trúfesti, verjur tey á síni ferð gjøgnum oyðimørkina, gav teimum sína Lóg, og slepti teimum ikki, hóast tey mongu føll. Gud virkaði gjøgnum alla søguna hjá fólkinum.

Men tað sama er galdandi fyri hvørt trúgvandi menniskja í dag. Var tað ikki tann góði hirðin, ið vitjaði land okkara, har fruktin ikki gav føðslu fyri sálir okkara? Hann leiddi okkum út í lívið og fekk okkum í lívsins skúla í síni spakføri og lítillæti og fyrigav okkum, hóast vit ikki skiltu hansara boðskap og lærdóm. Hann helt vakt yvir okkum við síni forbøn, so at tað verður hildin vakt við Guds makt við trúnna, so av vit ikki missa arvin, ið bíðar okkum

Lata upp í hendurnar á Gudi sál tína í dag og fylg honum, tí hann  er hin sami í gjár og í dag og í allar ævir.

24. apr, 2019

          Hygg, í báðar hendur Mínar havi Eg rist teg... (Jes. 49, 16)

          “Man kona gloyma bróstabarn sítt, ein móðir tað barn, sum hon bar undir hjarta? Hesar mega gloyma, men eg gloymi ikki teg.”  Hesi orðini eru frá ørindinum, sum er frammanfyri tí orði, sum vit byrjaðu við. Tað er ein verulig váttan um, at okkara Himmalski Pápi á ongum sinnið vil gloyma okkum. Tað kemur fyri, at menniskju – fyri at minnast nakað viðkomandi skriva tað á hondina. Tað er meira álítandi enn, at skriva tað á ein lepa av pappír, sum skjótt kann blíva burtur, tí hondina missir ein ikki bara soleiðis. Tað eigur at leiða okkara hugsan til Jesusar naglamerktu hendur: “Hygg, í báðar hendur Mínar havi Eg rist teg!” Tað hendið, tá Jesus av egnum vilja lat seg negla til krossin fyri okkara syndir og fyri frelsu okkara. Tann dagin blivu hendur hansara gjøgnum stungnar. Tá hann bleiv negldur til krossin tømdi tað bitra bikar vegna okkum, tá hugsaði hann ikki um seg sjálvan og tað pínu hann hevði, men hann hugsaði um okkum.

          Tá vit hugsa um Jesusar naglamerktu hendur, so minnir tað okkum á hansara markleysa kærleika til okkara. Tað sigur okkum eisini, at vit eru ikki gloymd av honum, tí merkini í hondum hansara minnir hann á okkum. Minn teg á tað, at tað geldur hvønn ein einasta dag, tí hann hevur lovað: “Og sí, eg eri við tykkum allar dagar alt til veraldar enda.” (Matt. 28, 20) Hugsa um tað, tá alt gongur galið hjá tær, og tú kennir á tær, Gud hevur gloymt meg.

          Sum menniskju, so hava vit á øllum økjum okkara mørk, eisini tá tað umræður okkara minni, - vit gloyma so lætt. Og av somu grund, at vit eru gloymsk, so halda vit at Gud eisini er gloymskur. Vit kunnu eisini freistast til at halda, at hann gloymir okkum við vilja. Men Gud er ikki á hendan hátt! Takk og lov fyri tað! Hann hevur ongi mørk hesum viðvíkjandi, at minnast, so hann kann ikki gloyma okkum. Og hann vil á ongum sinnið gloyma okkum. Tann, man elskar, gloymir man ikki. Tað vil ikki verða ein tann einasti dagur í lívið okkara, ikki ein tann einasti tilburður, eingin sorg, eingin freisting, uttan at Kristus vil verða nær hjá okkum og vil hjálpa okkum. Vit eru myndaði í hansara hondum!

23. apr, 2019

Hygg, í báðar hendur Mínar havi Eg rist teg... (Jes. 49, 16)

“Man kona gloyma bróstabarn sítt, ein móðir tað barn, sum hon bar undir hjarta? Hesar mega gloyma, men eg gloymi ikki teg.”  Hesi orðini eru frá ørindinum, sum er frammanfyri tí orði, sum vit byrjaðu við. Tað er ein verulig váttan um, at okkara Himmalski Pápi á ongum sinnið vil gloyma okkum. Tað kemur fyri, at menniskju – fyri at minnast nakað viðkomandi skriva tað á hondina. Tað er meira álítandi enn, at skriva tað á ein lepa av pappír, sum skjótt kann blíva burtur, tí hondina missir ein ikki bara soleiðis. Tað eigur at leiða okkara hugsan til Jesusar naglamerktu hendur: “Hygg, í báðar hendur Mínar havi Eg rist teg!” Tað hendið, tá Jesus av egnum vilja lat seg negla til krossin fyri okkara syndir og fyri frelsu okkara. Tann dagin blivu hendur hansara gjøgnum stungnar. Tá hann bleiv negldur til krossin tømdi tað bitra bikar vegna okkum, tá hugsaði hann ikki um seg sjálvan og tað pínu hann hevði, men hann hugsaði um okkum.

Tá vit síggja Jesusar naglamerktu hendur, so minnir tað okkum á hansara markleysa kærleika til okkara. Tað sigur okkum eisini, at vit eru ikki gloymd av honum, tí merkini í hondum hansara minnir hann á okkum. Minn teg á tað, at tað geldur hvønn ein einasta dag, tí hann hevur lovað: “Og sí, eg eri við tykkum allar dagar alt til veraldar enda.” (Matt. 28, 20) Hugsa um tað, tá alt gongur galið hjá tær, og tú kennir á tær, Gud hevur gloymt meg.

Sum menniskju, so hava vit á øllum økjum okkara mørk, eisini tá tað umræður okkara minni, - vit gloyma so lætt. Og av somu grund, at vit eru gloymsk, so halda vit at Gud eisini er gloymskur. Vit kunnu eisini freistast til at halda, at hann gloymir okkum við vilja. Men Gud er ikki á hendan hátt! Takk og lov fyri tað! Hann hevur ongi mørk hesum viðvíkjandi, at minnast, so hann kann ikki gloyma okkum. Og hann vil á ongum sinnið gloyma okkum. Tann, man elskar, gloymir man ikki. Tað vil ikki verða ein tann einasti dagur í lívið okkara, ikki ein tann einasti tilburður, eingin sorg, eingin freisting, uttan at Kristus vil verða nær hjá okkum og vil hjálpa okkum. Vit eru myndaði í hansara hondum!

20. apr, 2019

Land, land, land! Hoyr orð HARRANS! (Jer. 22, 29)

Hoyrnin er ein av teim undurfullu funksjónum vit hava. So gott er tað lagt til rættis frá Skaparans hond, at vit við okkara oyrum kunnu hoyra fleiri ljóð, sum blíva framborin. Vit kunnu hoyra góðan tónleik og sang, orð og túsundavís av ymiskum ljóðum.

Bíblian sigur, at trúgvin kemur av tí, sum hoyrt verður. Og tað, ið hoyrt verður, kemur í kraft av Jesu orðum. Tað størsta er, at vit lurta eftir Evangeliinum, og læra Jesus at kenna og koma til trúgv á hann. Livandi trúgv er altíð eitt úrslit av, at vit hava hoyrt Harrans orð. Vit kunnu sita heilt still við eina talu ella møti sum heild lurta seg fram til frelsuna.

Guds orð eru ein livandi kelda, ið gevur lív til øll, sum drekka av henni: “Men tann, ið drekkur av vatninum, ið Eg gevi honum, skal ikki tysta í allar ævir; nei, vatnið, ið Eg gevi honum, skal verða í honum kelda av vatni, sum springur upp til ævigt lív.” (Jóhs. 4, 14) So er tað tí umráðandi, at vit boyggja okkum niður við hesa kelduna, og drekka so oftani, sum vit kunnu.

Vit eiga, at rópa til okkara fólk. Drekki av kelduni! Land, land, land! Hoyr orð HARRANS! Vendi um til Gud áður enn tað er ov seint! Men mong eru tó trek til at hoyra. Tað er meira áhugavert at hoyra heimsins tónleik, politiskt tjak og heimsins nýggheitir og ymiskt annað. Heilt bevíst letur man vera við at lurta eftir Guds orði.

Tá eitt fólk vendir sær burtur frá Evangeliinum, so ganga tey sín undirgang í møti. Tað førir til upploysn og kaos. Mátti Gud várkunna fólk okkara! Og mátti hann reist upp menn og kvinnur, sum eru líðin móti Orðinum, og skunda á hendan hátt undir menniskju til at venda um, og taka ímóti frelsuni í Jesusi Kristi. Náðitíðin er skjótt komin at enda. Teir góðu møguleikarnir, sum vit hava nú, fáa vit kanska á ongum sinnið aftur. Skal Evangelii boðast út til okkara fólk, so hava vit brúk fyri monnum og kvinnum, sum hava kærleika og umsorgan og neyð fyri teimum ófrelstu.

 

17. apr, 2019

Tey sungu nýggjan song og søgdu: "Verdur ert Tú at taka bókrulluna og lata upp innsigli hennara, tí Tú vart dripin og keypti við blóði Tínum Gudi menniskju av øllum ættum, tungumálum, fólkum og fólkasløgum og gjørdi tey til kongaríki og prestar fyri Gudi okkara; tey skulu vera kongar á jørðini!" (Op. 5, 9 – 10)

Jóhannes Opinbering kann á mangan hátt vera ringa at fata. Tað eru tó nakrir kap., sum eru betri at fata enn aðrir, og óivað hava meira uggan við sær. Ein av teimum er kap. 5, har Jóhannes fær loyvi til, at skoða inn í Himmalin.

Hann sær eina bókarullu, sum hevur sjey segl. Ein eingil nærkast, og spyr um tað finst nakar, ið kann opna bókrulluna, sum er skriva á bæði uttan og innan. Ikki heilt vanligt við eini bókarullu og sum kann leggjast út sum, at bókrullan inniheldur alt, ið er vert at vita.

Tað vísir seg, at eingin, hvørki í Himli ella á jørðini ella undir jørðini, eru før fyri at opna hana. Jóhannes græt sárliga og ógvusliga. Tað sær út sum um, at alt er vónloysi og gremjan, ið eftir er har. Men so mitt í tárum og sorg ljóðar ein vónrík rødd: “"Grát ikki! Leyvan av ætt Juda, rótskot Dávids, hevur sigrað og kann lata upp bókrulluna og hini sjey innsigli hennara."” v/5.

So kom sólstrálan mitt í myrkrinum. Guds útvalda Leyva av Juda, er jú før fyri, at opna fyri lívsins loyndarmálum. Hann er tann rætti, ið kann gera tað, tí hann hevur gjørt semju við Gud.

Man kann samanlíkna bókrulluna við Bíbliuna, sum fyri mong er ein afturlatin bók. Vit vita, at mong fara undir at lesa Bíbliuna, uttan at finna tað, uttan at finna tann viðkomandi boðskapin í Bíbliuni, Frelsuna í Jesusi Kristi. Men hevur man góðtikið Jesus og yvirgivið seg til hansara, so fær Bíblian eitt heilt annað innihald, hon blívur áhugaverd og viðkomandi. Ja, hon blívur til dagliga føði, sum man ikki kann verða fyri uttan. Hon blívur lívsins breyð, til tað svongu sál.

Aftur til kap. 5, har Jóhannes sær lambið standa frammanfyri Guds trónu. Lambið stendur heilt inni í miðjuni á trónuni, Jesus stendur heilt innivið Guds hjarta. Tá, ið nú hetta er soleiðis áfatt,  so er eingin grund fyri at gráta. Lambsins góð gerð, var júst tað, at opna fyri Guds hjarta, sum er fylt við náði yvir náði.

Jóhannes sær lambið, sum tað offur, ið mátti til, fyri at frelsa mannaheimin. Fyrst hoyrir hann ein boðskap, og so sær hann tað ítøkiliga innihaldi í bókrulluni. Tað er jú á tann hátt, at tingini hanga saman. Vit mugu fyrst hoyra, og so síggja Guds dýpdir og loynidómar.