12. feb, 2019

Jørðin slítist upp

Tekin skulu vera í sól, mána og stjørnum, og á jørðini skal angist og vónloysi koma á tjóðirnar; tí havið og bylgjurnar brúsa, og menniskju ørmaktast av ótta og angist fyri tí, sum yvir jarðarríki kemur; tí kreftir himmalsins skulu skakast. (Kuk. 21, 25 – 26)

Um høgar aldur og brimgangur, tað hoyra vit meira og meira um í fjølmiðlunum, og í samband við jarðskjálvta, tsunami, meldurríð, kolandi stormar og vatnflóðir. Tá hetta er sagt, so er tað nærliggjandi at hugsa, at jørðin er uppslitin – um ikki heilt enn. “jørðin skal slítast út sum plagg” (Jes. 51, 6)

Vit hoyra mangan í tíðindum um osonlagið – og ávirkan av sólini og tað vaksandi dálking, men nú rópa vísindamenninir varskóað. Skordýr kunnu verða útruddaðir um 100 ár. Troti á skordýrum kann fáa vistfrøðiskipan at søkka saman, hetta vísir ein heimsumfatandi upprit.

Á fyrsta sinnið hava granskarar samanborði heimsumfatandi kanningar og skrásett støðuna hjá skordýrum og niðurstøðan er sera álvarsom. Yvir 40% av heimsins skordýrum er fallandi og ein triðingur er hóttur, so ljóðar tað í frágreiðingini, ið er kunngjørd í tíðindablaðnum Biological Conservation.

Tað er tó eitt lítil glott at hóma. Sum ein stúrin íbúgvi á jørðuni , so kann man gera ein lítlan mun fyri skordýrini og náttúrina. Tað, sum umræður er, at gróðurseta fleiri blomstur í havanum og á altan.

Nógvir føringar hava kanska flísar, hvítt grús og gras. Tað er einki, at liva av hjá skordýrum. Tað er gagnligt hjá skordýrum, um so er, at tað eru blomstur frá tíðliga á várinum – og heilt til frosti byrjar, um heysti.

 “Hoyr Meg, fólk Mítt! Lurta eftir Mær, tú samkoma Mín! Tí lóg skal ganga út frá Mær, og rætt Mín skal Eg seta tjóðunum til ljós. Rættvísi Mín er nær, frelsa Mín kemur undan, og armar Mínir skulu hjálpa fólkunum til rætt; eftir Mær skulu oyggjarnar bíða, og armur Mín skal vera vón teirra. Lyftið eygum tykkara móti himli, og skoðið jørðina herniðri! Tí himmalin skal svinna sum roykur, jørðin skal slítast út sum plagg, og tey, sum á henni búgva, skulu doyggja sum mýggj; men frelsa Mín skal vara til ævigar tíðir, og rættvísi Mín skal aldri halda uppat. Lurtið eftir Mær, tit, sum kenna rættvísi, tú fólk, sum hevur lóg Mína í hjartanum! Óttist ikki spott menniskjanna, og ræðist ikki háðorð teirra!” (Jes. 51, 4 – 7)

Eg, Eg eri tann, sum troystar tykkum. - Hvør ert tú, at tú ræðist menniskjað, sum skal doyggja, menniskjabarnið, ið skal verða grasi líkt. v/12

Tí Eg eri HARRIN Gud tín, sum øsir upp havið, so bylgjurnar brúsa - HARRIN Gud herskaranna er navn Hansara. Og Eg legði orð Míni í munn tín og fjaldi teg undir skugga handar Mínar - til at planta himmalin og grundfesta jørðina og siga við Zion: "Tú ert fólk Mítt!" Vakna, vakna, reis teg, Jerúsalem, tú, sum av hond HARRANS hevur fingið vreiðiskál Hansara at drekka! Hina stóru sløðriskál hevur tú drukkið úr - til síðsta dropa. v/ 15 - 17