13. feb, 2019

Jesus mín basti vinur (Vitnisburður)

Eingin hevur størri kærleika, enn at hann gevur lív sítt fyri vinir sínar. Gera tit tað, sum Eg gevi tykkum boð um, eru tit vinir Mínir. Eg kalli tykkum ikki longur tænarar; tí tænarin veit ikki, hvat harri hansara ger; nei, tykkum havi Eg kallað vinir; tí alt tað, sum Eg havi hoyrt av Faðir Mínum, havi Eg kunngjørt tykkum. (Jóhs. 15, 13 – 15)

Eg kann  tosa við Jesus bæði hart og inni í mær sjálvum. Honum tørvar ikki nakrar fínar orðing. Hann bjóðar øllum teimum, ið hava tungt at bera, at koma og at læra av honum. So vil hann hjálpa okkum, at finna hvílu fyri sálir okkara. Mangan má eg siga við Jesus: “Hjálp mær nú, tí tú kennir míni viðurskiftir, sum eg eri í júst nú!” “Vís mær hvat er rætt og gott, at gera!” Ella eg kann spyrja hann um: “Hví eri eg so óttafullur nú?”

At samskifta er eisini at lurta. Í kvirruni kann eg hoyra hann tala til mítt hjarta. So gevur hann mær nakað nýtt, at hugsa um. Hann vísir mær á, hvar mín órógv kemur frá. Tað kann vera bangilsi ella, at eg havi krøv til onnur, ið órógva. Tað, at liva upp til vónirnar hjá øðrum, kann sanniliga seta røring í.

Mangan minnir hann meg á eitt orð frá Bíbliuni, sum eg kann taka til mítt hjarta og liva eftir tí. Tá er so fylgi orðinum, so fái eg bæði hvíld og gleði. Tað er so gott, at vita, at einki er ov smátt til at koma til Jesus við, hann hevur hjálpt mær mangan, við teimum smáu trupulleikunum í dagligdegnum á ein undurfullan hátt.

Eg havi veri so væl staddur, at eg havi sæð eldri menniskju nær hjá, sum hava haft Jesus sum teirra vin alt lívið. Tey bóðu Jesus um, at taka um stýrisvølin á ungum árum, ein og ein skipari, sum letur loðsinum, ið at seta kós, tí hann kennir allar vandarnar á leiðini.

Tá tú nú hevur eitt slíkt lívsfar, ið kann klára øll tey fjaldu skerini og tað brim, ið tú møtir, men so veitst tú, at her er tað ein loðsur, sum tú trygt kann hava álit á í tí kós, ið hann hevur sett. Teirra útstráling og góðska, gleði og takksemi fekk allan míni iva at fara eins og mjørka. Tey høvdu hoyrt tað, sum Jesus segði gjøgnum teirra samvitsku í lívsins valgið. Jesus var eingin hugflogs vinur, men ein veruligur vinur og leiðvísari.

Eg havi altíð kent á mær, at mær tørvaði ein tryggan vin og leiðvísara í lívinum. Eg sá, at mín ótti fyri, at ikki, at blíva góðkendur av øðrum, og av tí sama, so leiddu tað meg mangan til tær støður, har eg á ongum sinni hevði áhuga, at verí. Vildi Jesus veruliga verða vinur við meg, ið var so viljaveikur? Jesus sigur: “Tann, ið sigrar, honum skal Eg veita at sita hjá Mær í hásæti Mínum, eins og Eg havi sigrað og sett Meg hjá Faðir Mínum í hásæti Hansara. Tann, ið oyru hevur, hoyri tað, sum Andin sigur við samkomurnar!" (Op. 3, 20 – 22)

Einasta treyt er, er at opna dyrnar! Ein dag kendi eg hesa bankan á mínar hjarta dyr, og eg opnaði dyrnar, og í dag eri eg sera glaður fyri, at eg opnaði dyrnar fyri honum! Tað er ómøguligt, at greiða heilt frá, hvat gagn og trúfasta hjálp, sum Jesus hevur veitt mær gjøgnum lívið.

Tað er ein stór megi í Guds orði. Tá vit taka støðu til, at trúgva tí, so sita vit eftir við tí óvikandi friði og hvílu. Jesus er eisini førur fyri, at stilla stormin í dag!